Erzurum'dan Van'a, farklı bütçe ve dillerden ailelerin ortak keşfi: başarıyı getiren pahalı materyal ya da özel ders değil, ebeveynin tutumu ve merakı.
“Mutfakta pirinç tanelerini sayarken başladık. İlk hafta 5e kadar sayabiliyordu. Üç ay sonra 30a kadar kolayca sayıyor, beni sınıflandırma hakkında sorularla bunaltıyor.”
“Fişleri birlikte kontrol etmeye başladık. Bir gün marketten 3 TL hata buldu. O günden beri aile muhasebecimiz oldu. Matematik dersindeki tutumu tamamen değişti.”
“Üç çocuğum var, üçü de farklı hızda öğreniyor. Ölçme etkinliklerinde herkes aynı masada farklı şeyler keşfetti. En küçüğü kardeşini izleyerek öğrendi.”
“Tahta oyuncaklar yoktu. Kuru fasulyeyle saydık, gazete kesimleriyle şekil yaptık. En etkili materyal ebeveynin dikkatidir.”
“Sabah 5 dakikam vardı. Takvime baktık, haftaya kaç gün kaldı. Akşam 5 dakika: fişi kontrol ettik. Haftada 10 toplam dakika. Bir dönem sonra matematik notu 60dan 85e çıktı.”
“Torunumla bahçede sebze yetiştirdik. Büyüme günlüğü tuttuk, her gün cetvel koyduk. Ben matematik bilmiyorum ama sayıları ve ölçmeyi öğrettim. İkimiz de öğrendik.”
“Evde Kürtçe konuşuyoruz, okulda Türkçe matematik öğreniyorlar. Sayıları her iki dilde birlikte saydık. Mutfakta ölçerken iki dilli konuştuk. Matematik dili ne olursa olsun aynı — bu bizi çok rahatlattı.”
“Van'ın kışı uzun, çok dışarı çıkamıyoruz. Pencereden kar tanelerini saydık, sobanın odunlarını grupladık, yemek tariflerini ölçeklendirdik. Ev zaten bir matematik laboratuvarıymış.”
Bugün 5 dakika ayırın; gelir ya da eğitim düzeyinden bağımsız, her aile çocuğunda olumlu matematik tutumu geliştirebilir.